دعا فقط صحنه خواندن خدا نیست ، که عرصه شناختن او هم هست ؛ مونولوگ نیست ،

 دیالوگ هم هست ؛ سخن گفتنی دو سویه است و در این مکالمه و مخاطبه است که هم

 انس حاصل می شود هم شناخت ؛ هم پالایش روح می شود ، هم تقویت ایمان ؛ هم دل

 خرسند می گردد ، هم خرد. و چنین است که آدمی به تمامیت خویش در محضر تمامیت

طلب ربوبی حاضر می شود و نه دستار ، که سر را هم می بازد ، و نه به اضطرار عاقلانه ،

که به اختیار عاشقانه می شکند.

معشوق ، همه وجود عاشق را از دل وجان و خرد می خرد و استیفا می کند و این سودای

خوش عاقبت در صحنه پر صفای دعا صورت می گیرد که سیرابی سیرت و سریرت در اوست.

در دعا هم از نیازعاشق سخن می رود ،هم از ناز معشوق ؛ هم از احتیاج این ، هم از اشتیاق او ؛

هم از انس ، هم ازخوف ؛ هم از محبت ،هم از معرفت ؛ هم از توبه و انابت ، هم از کرم و اجابت ؛

هم از احتیاجات معیشتی و زمینی ، هم از مطلوبات آرمانی وآسمانی ؛ هم از تسلیم هم از تعلیم.

و چیست جز دعا که این همه نعمت و برکات از دامان و آستین آن سخاوتمندانه فرو ریزد

و آن همه خدمات و حسنات که کریمانه که از دست او برخیزد؟

دانلود کتاب